Ποιειν Και Πραττειν - create and do

You are here: Home » Home » ΠΟΙΕΙΝ ΚΑΙ ΠΡΑΤΤΕΙΝ

ΠΟΙΕΙΝ ΚΑΙ ΠΡΑΤΤΕΙΝ

Aστική Εταιρεία Μη Κερδοσκοπική,   Α.Φ.Μ. 999599600

Λυκαβηττού 23 - 10672 Αθήνα

Τηλ. 210 36 17 792, FAX: 210 36 41 458

www.poieinkaiprattein.org

Το ΠΟΙΕΙΝ ΚΑΙ ΠΡΑΤΤΕΙΝ είναι ένας Μη Κυβερνητικός, μη κερδοσκοπικός Οργανισμός ο οποίος συστάθηκε με τη νομική μορφή της Αστικής μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας με την υπ. Αριθμό. 15000 / 19-12-2002 πράξη επικύρωσης του Πρωτοδικείου Αθηνών.

Το ΠΟΙΕΙΝ ΚΑΙ ΠΡΑΤΤΕΙΝ  αποσκοπεί στη διαμόρφωση κοινωνίας ενεργών πολιτών και στην επίτευξη συνθηκών βιώσιμης ανάπτυξης στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Ειδικότερα το ΠΟΙΕΙΝ ΚΑΙ ΠΡΑΤΤΕΙΝ στοχεύει :

 

To ΠΟΙΕΙΝ ΚΑΙ ΠΡΑΤΤΕΙΝ ιδρύθηκε και πλαισιώνεται από εμπειρογνώμονες του πολιτισμικού χώρου, της βιώσιμης ανάπτυξης, των νέων τεχνολογιών καθώς και από εξέχοντα μέλη του καλλιτεχνικού κόσμου, που δραστηριοποιούνται στην ανάπτυξη συνεργασιών και δικτυώσεων στην Ελλάδα και τον διεθνή χώρο, στην παρακολούθηση των Ευρωπαϊκών θεμάτων καθώς και στη συμμετοχή και αξιολόγηση ευρωπαϊκών προγραμμάτων, στη συνεργασία με τοπικές αρχές και  μικρό-μεσαίες επιχειρήσεις, στην αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών για την ανάπτυξη καινοτόμων μορφών επικοινωνίας μεταξύ  κοινού και δημοσίων αρχών.

Για την επίτευξη των καταστατικών του σκοπών, το ΠΟΙΕΙΝ ΚΑΙ ΠΡΑΤΤΕΙΝ δραστηριοποιείται με τους πιο κάτω τρόπους:

- προωθεί τη συνεργασία και δικτύωση Μη κυβερνητικών Οργανισμών, επιχειρήσεων και διοικητικών φορέων σε τοπικό, εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, μέσω εθνικών ή ευρωπαϊκών προγραμμάτων και πρωτοβουλιών καινοτομικού χαρακτήρα στους τομείς του πολιτισμού, της εκπαίδευσης, της βιώσιμης οικονομικής και οικιστικής ανάπτυξης, των νέων τεχνολογιών και μέσων επικοινωνίας.

 

Στις τρέχουσες δραστηριότητες του ΠΟΙΕΙΝ ΚΑΙ ΠΡΑΤΤΕΙΝ περιλαμβάνονται :

Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα MIRIAD 21 (2000-2005) : Το Π+Π συνεργάζεται σαν εταίρος με την οργάνωση «LES ECOMAIRES» της Γαλλίας, με αντικείμενο τον συντονισμό 3 ελληνικών δήμων για υλοποίηση των δράσεων που περιλαμβάνουν ευαισθητοποίηση του κοινού, εκπαίδευση μαθητών και συμμετοχή σε φόρουμ πολιτών  για θέματα προστασίας από βιομηχανικά ατυχήματα και εφαρμογής της Οδηγίας SEVEZO II, σε συνδυασμό με την Local Agenda 21.

Σχέδιο διαπεριφερειακής συνεργασίας SISMA (2003-2006) : Το σχέδιο εντάσσεται στο πρόγραμμα Interreg III / B CADSES στον τομέα της προστασίας από φυσικές καταστροφές. Ειδικότερα αφορά την αντισεισμική προστασία ιστορικών κέντρων και πολιτιστικής κληρονομιάς και την ανάπτυξη ολοκληρωμένων συστημάτων πολιτικής προστασίας με επίκεντρο τον πολίτη. Το Π+Π  συντόνισε την εξεύρεση και συμμετοχή 3 ελλήνων εταίρων κατά την υποβολή της πρότασης και υποστηρίζει, από κοινού με το Αστεροσκοπείο Αθηνών, τους παραπάνω εταίρους κατά την υλοποίηση  του Σχεδίου με αρχηγό την περιφέρεια της Umbria. Στρατηγικός στόχος του σχεδίου η δημιουργία μόνιμου Παρατηρητηρίου SISMA ευρωπαϊκής εμβέλειας.

Πρόγραμμα URBACT / Βάση δεδομένων για τις εθνικές Αστικές πολιτικές (2004) : το Π+Π συμμετείχε στην συμπλήρωση του σχετικού προφίλ για την Ελλάδα, μετά από προκήρυξη της Γραμματείας του Προγράμματος URBACT (Γαλλία) για την καταγραφή των εθνικών πολιτικών στην ΕΕ σε θέματα ανάπτυξης και διακυβέρνησης των πόλεων. Η βάση δεδομένων θα επικαιροποιείται κάθε χρόνο.

Ευρωπαϊκό Σχέδιο HERMES (2004-2006) : επίσης στα πλαίσια του Interreg / Β /CADSES,  αφορά την προστασία , ανάδειξη και προβολή της πολιτιστικής κληρονομιάς με σύγχρονα μέσα επικοινωνίας, μεταξύ των οποίων και η δημιουργία Internet radio.

Νεολαία και Ολυμπιακή Εκεχειρία : στα πλαίσια δράσεων του Π+Π για τη νεολαία, εγκρίθηκε πρόσφατα η συμμετοχή του σε πρόγραμμα του Συμβουλίου της Ευρώπης με το παραπάνω θέμα, το οποίο προωθείται στα πλαίσια των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Τορίνου το 2006.

Τέλος, στους τομείς δράσης του ΠΟΙΕΙΝ ΚΑΙ ΠΡΑΤΤΕΙΝ περιλαμβάνεται και αυτός της κοινωνίας της Πληροφορίας και του e-learning, τομέας στον οποίο βασικά στελέχη του έχουν ιδιαίτερη προϊστορία ( πρόγραμμα ARTICULATE, LOGOS κλπ )

Αθήνα,1/9/2004

 

Ποιείν και  πράττειν - Αθήνα,1/4/1997 Text for the train exhibition

Η Αθήνα είναι το καλύτερο παράδειγμα τού τι σημασία έχει ο κόσμος του ίδιου του ανθρώπου σε σχέση με ο,τι υπάρχει ανεξάρτητα απ΄αυτόν.

Αυτή η πόλη πάντα υπήρξε ένας χαοτικός οικισμός σπαρμένος ανάμεσα σε βράχους που ξεπηδούν απ το έδαφος και τριγυρισμένος απο δάση (που καίγονταν ήδη απο την εποχή που δίδασκε ο Πλάτων), βουνά και θάλασσα. Παρά ταύτα, αυτή η πόλη έχει έναν εκπληκτικό, ανοιχτό ουρανό και ο ορίζοντάς της απλώνεται ως την Αίγινα και τ΄άλλα νησιά. Λέγεται οτι η Αθήνα είναι πολύ περίπλοκη για να την καταλάβει κανείς, αλλά ανοιχτή στο να την ζήσει. Απόδειξη οι δυνατές φωνές που αντηχούν

στους δρόμους τώρα , όπως και τότε…

Οι Αρχαίοι Αθηναίοι έδωσαν όλη την προσοχή τους στην Ακρόπολη, αλλ΄όχι στα σπίτια και τους δρόμους τους. Αυτό εξηγεί την παραμέληση οποιασδήποτε αισθητικής σε ότι αφορά στο σχεδιασμό της πόλης. Είχαν απλή την ανάγκη να ζούν ‘έξω’, σε στενή επαφή με τον κόσμο, δηλαδή τελείως ‘ανοιχτά’. Με αυτή την έννοια, η περηφάνεια τους ως πολίτες αποτέλεσε τον Νόμο, το πνεύμα εκείνο δια του οποίου το να δημιουργείς και το να πράττεις ήταν  αλληλένδετα, έτσι ώστε να γνωρίζει κανείς με ποιά μέτρα να ζει.

Για τους Αρχαίους Ελληνες ο κόσμος είναι φτιαγμένος από Φύση, κάτι με το οποίο δεν θα ταυτισθεί  ποτέ ο κόσμος του ίδιου του ανθρώπου. Οτιδήποτε εξάγεται απ΄αυτήν, πρέπει να μετασχηματισθεί σε αντικείμενο μέσω της ‘τέχνης’, του τρόπου να κάνεις πράγματα. Αυτά είναι τα μαθήματα υλισμού στα οποία αναφερόταν ο Ernst Bloch.   Τελικά η Φύση δημιουργεί το Νόμο, καθώς η νομοτέλεια του να κάνεις πράγματα ακολουθεί το ‘μέτρο των πραγμάτων’. Τούτο περικλείει τους ρυθμούς της ‘ποίησης’ σαν ενα μέτρο αυθεντικότητας.

Μέσα στον κόσμο, πίστευαν ότι και η Φυση και ο Νόμος πρέπει να βιώνονται κατά τέτοιο τρόπο ώστε τα ‘πράγματα’ να προκύπτουν με την ‘τέχνη’, η οποία τους έδειχνε όχι μόνο το πώς να φτιάχνεις πράγματα αλλά και το πώς να ζείς. Ήξεραν οτι εάν κατάφερναν να βρούν λύσεις αυτό θα’κανε τ΄αρχαία όνειρα να γίνουν πραγματικότητα. Αλλά μόνον όνειρα που αποδεικνύονται εφικτά στον πραγματικό κόσμο, γίνονται αυτό το κάτι με το οποίο αξίζει να ζεί κανείς. Αυτό το μάθημα χρειάζεται να το μάθουμε και σήμερα, όπως τότε…

Ανακαλύπτοντας αυτό το κάτι, οι αρχαίοι Ελληνες θεωρούσαν ότι ο άνθρωπος μπορεί ν΄ανακαλύψει ενα κόσμο απαλλαγμένο απο το μυστήριο, την έκφραση της έλλειψης γνώσης. Ειδικά μετά τους προσωκρατικούς φιλοσόφους , οι νόμοι της Φύσης , στην μαθηματική τους έκφραση, έγιναν κατανοητοί.

Και απο την  στιγμή που οι ποιητές μπορούσαν να ισχυρισθούν οτι η φύση, ο πραγματικός κόσμος, είναι πάντα εκεί, αναδύθηκε ένα νέο είδος Νόμου, που είχε σχέση τόσο με το να κάνεις πράγματα, όσο και με μια άμεση μορφή ύπαρξης στον κόσμο.

Το πνεύμα αυτού του Νόμου υπήρχε εκεί,μπορούσες να το δείς στο ηλιόφως, να το νιώσεις όταν περπατάς στις πέτρες, περνώντας τα δένδρα που σιωπηλά φρουρούν την Αγορά, καθ΄οδόν προς τις ψηλώτερες ποιητικές σφαίρες, εκεί όπου υψώνεται η Ακρόπολη. Η ποίηση είναι μέρος του ‘τόπου’ του ελληνικού κόσμου. Είναι εκεί όπου οι λέξεις αγγίζουν τη φαντασία, εκεί όπου αφουγκράζεσαι  τις εσωτερικές φωνές σου καθώς το μυαλό ανοίγεται προς τον έξω κόσμο. Τα πράγματα ΄γίνονται αντιληπτά στην αμεσότητά τους , χωρίς κανένα φίλτρο. Είναι το να έρχεσαι σ΄επαφή με την ουσία της ζωής χωρίς να χρειάζεσαι μετάφραση. Ανοίγοντας τον εαυτό τους σ΄αυτό το βαθμό, οι αρχαίοι Ελληνες μπορούσαν  να είναι έτοιμοι να υποδεχθούν τους Θεούς….

Αυτή η ζωή μεσ΄την ελευθερία, κοντά στη θάλασσα με τον αέρα να σου δροσίζει το μέτωπο μεσ’ την κάψα της ημέρας, αυτό είναι πραγματικά η πεμπτουσία της ύπαρξης. Οπως και στην παιδική ηλικία, ο κόσμος γινόταν αντιληπτός μέσα απ΄την αγάπη για τη ζωή. Καθώς θάλεγε και ενα ευτυχισμένο παιδί, αυτό είναι σαν ‘να ζείς στην καρδιά της ζωής ‘….

Ετσι μέσα απ΄τον συνδυασμό της Φύσης και του Νόμου, που δημιουργούν τις ‘τέχνες’ τους τρόπους να κάνεις πράγματα, οι Αρχαίοι Ελληνες θάλεγαν οτι αυτό δίνει στον άνθρωπο τη δυντότητα, μέσα στο παρόν , να φτιάξει ενα διαφορετικό όνειρο για το μέλλον. Είναι σημαντικό, σε οτιδήποτε κάνει, να μπορεί να διατηρεί την  αίσθηση της αγάπης, της επιθυμίας για ζωή… Είναι σαν να νιώθεις τη μυρωδιά των λουλουδιών και του γρασιδιού ακόμα κι όταν ανυψώνεσαι σε ανώτερες πνευματικές σφαίρες και οδηγείσαι σε ηρωικές πράξεις.

Το τοπίο και το πνεύμα του ανθρώπου πάνε πάντα μαζί.

Και επειδή είναι πάντα ρευστά, η σχέση μεταξύ των δύο υφίσταται συνεχείς προσαρμογές. Τούτο εξηγεί γιατί οι νόμοι στην  Ελλάδα , τότε όπως και τώρα, υπάρχουν σ΄εναν ενδιάμεσο χώρο μεταξύ μιας συγκεκριμένης και μιας αφηρημένης έννοιας του δικαίου. Ανάλογες είναι και οι ΄προσαρμογές σ΄αυτές τις αλλαγές.

Τι διαφορές υπάρχουν σήμερα;

Τα σπίτια σκαρφαλώνουν σε λόφους όπου προϋπήρχαν μόνο δάση. Αντί για μονοπάτια, φαρδείς ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι χαράσσουν το τοπίο, αφήνοντας πίσω τους αχνάρια απο τσιμέντένιες κατασκευές. Έπειτα, είναι και οι μουσικές, μεγεθυμένες από τεράστια μεγάφωνα που πνίγουν τον ήχο των κυμάτων και τα γέλια των παιδιών κι αυτό από μια ‘ιδεολογία της απόλαυσης’ η οποία συγχέεται με την ίδια τη ΄ζωή. Αυτή η σύγχυση εξηγείται απο το γεγονός οτι οι σημερινοί Ελληνες κινδυνεύουν να ξεχάσουν οτι το τοπίο τους  έδινε τον Νόμο: την πεμπτουσία της σκέψης με την οποία να ζείς, ακόμη κι αν αυτή η ζωή ήταν μια τραχειά εμπειρία επιβίωσης. Αυτό τους κρατούσε κοντά στη γή και απο τότε κάθε άτομο γινόταν φορέας μιας κουλτούρας καθημερινής ζωής , η οποία επιβιώνει ακόμα και σήμερα  (Σπύρος Μερκούρης).

Πράγματι, η ζωή στην κοινότητα γίνεται δυνατή με βάση κάποιο Νόμο, ο οποίος επιτρέπει ατομικές ερμηνείες, ενώ το να ζείς με τη ΄Φύση σημαίνει να σέβεσαι τους νόμους της παρά να πηγαίνεις εναντίον τους. Εάν οι άνεμοι είναι δυνατοί, κανείς ψαράς δεν έβγαινε στ΄ανοιχτά. Παλιά υπήρχε η σοφία του να αντιλαμβάνεσαι την εφικτότητα ορισμένων ενεργειών. Δεν ήταν σημαντικό να πραγματοποιήσεις τα πάντα,  αλλά υπήρχε μια συνεχής ροή ονείρων που πρόσφερε εναλλακτικές.

Σήμερα η επιβίωση έχει πολλές αποχρώσεις και διαστάσεις να θεωρήσει, αλλά τα πρότυπα δεν προκύπτουν πια απ΄τον αληθινό κόσμο της Φύσης, αλλά απο τα περιοδικά μόδας, ετσι που οι επιθυμίες στιβάζονται σαν καράβια σε λιμάνι όταν δεν πνέει άνεμος - ή αντίθετα όταν φυσά πολύ δυνατά.Τώρα οι άνθρωποι δεν είναι ανοιχτοί σε περιπέτειες αλλά νοιάζονται πώς να μετρήσουν την κοινωνική θέση των άλλων, η δε χαρα΄της προσωπικής επιτυχίας μετριέται με τον τύπο του κότερου ή του αμαξιού που διαθέτει κανείς. Η επιτυχία του να γίνεις ‘κάποιος’, σαν να είχε σημασία αυτό, είναι μέρος  μιας αποπλανητικής λογικής στην οποία οι αρχαίοι Ελληνες δεν υπέκυπταν . Ο Επικήδειος του Περικλή είναι ένα έξοχο παράδειγμα. Κατά κύριο λόγο, μιλάει για ‘τις λέξεις που δεν θα’πρεπε να στέκουν εμπόδιο στις πράξεις’ , αλλά μάλλον να είναι τα μέσα με τα οποία να αναλύονται οι συνέπειες πιθανών δράσεων. Τέτοια ήταν η σοφία τότε, όχι όπως τώρα, γιατί σήμερα έχει δημιουργηθεί μια ρωγμή μεταξύ των λέξεων που χρειάζονται για να γίνουν αντιληπτές οι συνέπειες και των πράξεων που γίνονται με τον ισχυρισμό οτι αυτές μιλούν δυνατότερα απο τις λέξεις.

Αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο τους ποιητές του σήμερα είναι οτι η σιωπή της νύχτας πνίγεται τις νύχτες απο τη μουσική των μπάρ…Αυτό κανει τον Ελύτη αλλά κι άλλους ν΄αναρωτιούνται αν μπορεί κανείς ν΄αφουγκραστεί τη σιωπή σ΄αυτόν τον σύγχρονο κόσμο…Με άλλα λόγια, δεν συμβαίνει σήμερα οι νόμοι ν΄αντιστοιχούν συγχρόνως και στον εσωτερικό και στον εξωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Δεν υπάρχει επίγνωση του ποιές είναι οι εσώτερες ανάγκες του ανθρώπου, εφ΄όσον δεν υπάρχει πια εξωτερικός χώρος στον όποίο να μπορεί κανείς ν΄ακούσει τον αλλον μεσα στη σιωπή. Είναι απορίας άξιον για ποιό πράγμα μοχθεί ο σημερινός άνθρωπος, τη στιγμή που έχουν διαρραγεί και διακοπέί οι δεσμοί με το παρελθόν.

Στην Αρχαία Ελλαδα ο Νόμος αναπτύχθηκε απο την αρμονία μεταξύ φύσης και ανθρώπου. Αποσκοπούσε να προσδώσει ισσοροπία ανάμεσα στον εξωτερικό και τον εσωτερικό κόσμο. Απο δώ πρόκυψε και η ανάπτυξη της επιστήμονικής σκέψης. Γιατί ενας νέος , όχι μόνον θα πετούσε μια πέτρα οσο πιο μακρυά μπορούσε, αλλά και θα’τρεχαν μετά, συναγωνιζόμενοι τον Ερμή,  για να δούν ποιός θα την πιάσει, αλλά και θα αναρωτιόταν ‘γιατί αυτός δεν μπόρεσε να πιάσει την πέτρα ενώ οι θεοί μπορούσαν;’ Αυτό το ‘γιατί’ ήταν μια πολύ σημαντική αρχή για άλλες ερωτήσεις οι οποίες βοήθησαν τους αρχαίους Ελληνες να εξερευνήσουν τόσο το σύμπαν όσο και τον ανθρώπινο νού και το πώς ο τελευταίος είχε την ικανότητα ν΄αντιλαμβάνεται τα πράγματα.

Hatto Fischer

 

^ Top

« Jan Brüggemeier | International »